četvrtak, 28. ožujka 2013.

Recenzija: Jamie Lidell - Jamie Lidell (Warp 2013)






 My name is Lidell, Jamie Lidell.
 
                                              


















 

Za Jamie Lidella jedino što možemo reći da je pravi music man: producent, multi-instrumentalista, pjevač, studio tehničar, inovator genijalac, wunderkind, i prije svega strastven čovjek. Izaberite bilo koji period njegove karijere i ispod zvučnog zida čućete patnju, radost, dušu, sebičnost, usamljenost, želju za životom, sve. Jamie Lidell je u muzičkom smislu bio svuda, radio skoro sve, samo nikad nije pristajao na kompromis.
                                          
                                                                      




Prva faza Jamie Lidella se veže za početak brightonskog techno/electronic pokreta No-Future, koji su činili kreativni destruktivci Cristian Vogel i Si Begg. Ipaj je Jamie je u okvirima tvrdog i nihilističkog No-Future pokreta odudarao i imao drugačiju viziju. Druga faza njegovog stvaralaštva je super experimentalna pop grupa. Super_Collider je projekat sa Cristian Vogelom. Projekat u kojem dvojica ekscentrika, nekonvencionalnim sredstvima stvaraju blues, trip hop, subliminirajuće anti konzumentske poruke, sex preko telefona, algebru, putovanja brzinom svjetlosti. Super_Collider su za pisca ovih redaka (p)ostali muzički zeitgeist kraja 90-ih, negdje na nivou Massive Attacka ili Mouse on Mars. Drugim riječima originalno, neponovljivo i nenadmašno. Poslije njihovog drugog albuma, Cristian Vogel odlazi da kombinuje matematiku i balet, a Lidell potpisuje, kao wunderkind za monolitni Warp. Sve je spremno za treću fazu.


                                                                  
                                                            




Jamie Lidell želeći da iskoristi svoje talente, soul glas i talenat za sviranje više instrumenata počinje da stvara neosoul i future funk albume uvijek na ivici eksperimenta i nekonvencionalnosti. Kad se pogleda predhodna karijera ovo je za neke slušaoce ipak bio prevelik zaokret, koji su očekivali još dublji odlazak u elektronski zvuk. Album Jim je produciran kao konceptualnu soul/funk pop ploča sa pričom o čovjeku koji bezuspješno pokušava da nađe ljubav svog života. Namjerno produciran da nas isprovocira mješajući jazz i soul  sa ironičnim ljubavnim tekstovima i zastrašujućim zvukovima koje bi odbile svakog konzervativnijeg slušaoca i urednika nekog muzičkog programa. Drugi album u soul/funk fazi Compass je blagi pad u kreativnosti i ne toliko muzički izazovan. Jamie Lidell će reći da je taj album bio svojevrsna terapija poslije raskida dugogodišnje veze, kao i njegov bijeg od depresije - znači potpuno ličan album. Početkom ove godine slijedi i treći dio neo-soul/p-funk trilogije nazvan simbolično, i namjerno lično: Jamie Lidell.



                                                     
                                                             
Album Jamie Lidell se da opisati u par riječi. Pojedine pjesme, kao što su Big Love, You Know my Name, In Your Mind zvuče kao odbačene pjesme sa Prince-ovih albuma iz doba Controversy i Sign “O“ Times. Pojedine zvuče kao igranje sa elementima Hip-Hop-a 80-ih, kao i zafrkavanje sa zaostavštinom  Rick James-a i Kurtis Blow-a. A najveći uticaj na albumu je sigurno supergrupa Parliment Funkadelic kao i Sly and Robbie Stone koje Jamie sigurno smatra uzorima. Pri tome treba dodati  da ovdje nije riječ o reciklaži već omažu starim evergreenima, kao i više nego uspješan spor stare škole i nove vizije. Pa čak možemo da naletimo i na Skrilex-ove pop-dubstep „dropove“. No album u današnje vrijeme zvuči originalno, edukativno i zabavno u rukama muzičkog majstora. Jedina boljka ovog albuma je što je toliko zabavan i konvencionalan, ali ga nijedna televizija ili radio stanica neće puštati... jer njima zvuči previše inteligentno, što „ruku na srce“ i jeste!!! Inteligentan neo-soul/p-funk/elektro pop kakvom nema premca, dok recimo jedino Andre 3000 i Jimmy Edgar ne naprave nove ploče. Do tada, ko zna, a retro u slučaju ovog albuma može biti samo superlativ. 

Nema komentara:

Objavi komentar